| Dagboek |  |
Home |  |
 |
Dagboek |  |
|
Foto's |
TerugkomstAangezien ik graag naar die sollicitatie in Leipzig wil, heb ik besloten om woensdag a.s. al terug te keren. Dat betekent dat ik donderdag rond 15.15 land op Schiphol (BA8115). Dus als jullie niks te doen hebben 's middags.......
SollicitatiegesprekSorry dat ik een tijdje niks geschreven heb, maar de afgelopen week is een beetje druk geweest. Ik heb namelijk een uitnodiging gekregen voor een sollicitatiegesprek bij het Max Planck Instituut in Leipzig. Wat natuurlijk errug leuk is! Het probleem is alleen dat dat 21 januari is en ik mijn retourvlucht voor de 28ste heb geboekt en er geen mogelijkheid is om de sollicitatie te verzetten. Dus ben ik bezig geweest wat ik nu moet gaan doen en of ik eventueel mijn vlucht kan verzetten. Dit leverde weer een ander probleem op. Doordat veel mensen met de kerst naar huis gaan, zijn de vluchten tot 19 januari allemaal volgeboekt. Dus nu kan ik kiezen of ik kom al voor de kerst terug (wat veel te snel is) of ik vlieg van Londen rechtstreeks naar Leipzig (waardoor ik met een enorme jetlag mijn presentatie houd). Moet dus ff snel een beslissing maken, dus ga dat nu maar doen.
Immigration OfficeVandaag ben ik Mr. James naar de Immigration Office geweest. Ze hadden me bij aankomst maar een visum gegeven voor 1 mnd, dus die moet ik verlengen. In eerste instantie zouden we gisteren gaan, maar Mr. James had natuurlijk een dubbele afspraak. Vandaar dat we vandaag zijn gegaan. Het was de bedoeling dat we na mijn afspraak met Father Gregory 's ochtends richting Half Way Tree (waar de Immigration Office is gevestigd) zouden gaan. Er was echter, zoals verwacht, geen spoor van Mr. James te vinden en niemand wist waar hij was. Men wist mij alleen te vertellen dat hij niet hier (= Mahoe Dr.) was. Gelukkig kwam hij rond 12.30 aan. Ik moest nog ff langs Davin om iets te laten invullen en daarna was ik klaar voor vertrek. Weer was ik Mr. James kwijt. Dit maal was hij naar Prayer gegaan (ze bidden hier voor zover ik weet 4x/d (4.30/8.00/12.30/16.00). Eindelijk konden we rond 13.00 richting Immigration vertrekken. We waren nog niet weg of Mr. James kwam er achter dat hij niet had overlegd met Mr. Gordon over wie Taco (hij is vandaag vertrokken en helaas heb ik niet echt afscheid kunnen nemen) naar het vliegveld moest brengen, dus wij liepen terug naar Mahoe. Toen dat geregeld was konden we dit keer echt vertrekken. Aangezien Mr. James platzak was moesten we eerst nog ff langs de bank om een cheque te innen. Er staan hier meestal zeer lange rijen bij de balies, vooral op vrijdagen want dan krijgen veel mensen hun salaris. Ik had hier natuurlijk helemaal geen moeite mee! Gelukkig stonden we binnen 25 min. weer buiten en nu konden we echt op weg. We pakten een taxi (ik zat voor het eerst in een legale taxi! Meestal nemen we illegale taxi's als we richting Gordon Town gaan) en aangekomen in Half Way Tree moesten we nog een stukje lopen. Eindelijk waren we in de Immigration Office. Omdat Mr. James mij had meegenomen moesten we een poos wachten (normaal gaat hij ff snel tussendoor). Toen we geholpen werden vertelde de vrouw van de Immigration Office dat ik een brief van MSC moest hebben waarin stond wat ik hier doe en of ik mezelf financieel kan onderhouden. Met andere woorden de trip vandaag was nutteloos. Nu gaat Mr. James begin volgende week langs (met de brief) om het te regelen.
SinterklaasGisteren hebben we Sinterklaas gevierd met de kinderen van Sophie's Place. De hele week waren we in de weer geweest om voor elk kind een surprise te maken. Waterflessen hebben we door midden geknipt en die versierd, waarin de cadeautjes verstopt zaten. Taco heeft zich als de Sint verkleed en wij (Kath, Amber, Tony en ik) waren verantwoordelijk voor het uitdelen van de cadeautjes. De kinderen vonden het prachtig! Ze zaten allemaal heel blij in hun stoel te glimlachen en enthousiast te doen (voor Tyrone houd dat in met een grote glimlach heel wild met zijn armen om zich heen slaan). De cadeaus (wascosticks, bellenblaas, zonnebrillen, ballen, knuffeltjes) vielen errug in de smaak.Zaterdag zijn Taco en ik naar Port Royal (tot aan de aardbeving in 1692 een belangrijke handelsstad waar ook veel piraten woonden) geweest. Allebei vonden we het een beetje tegenvallen. Er was eigenlijk weinig te doen en in een kwartier hadden we ook het hele dorp doorlopen. Wel hebben we ff gepraat met een man die daar elke dag naar toegaat om te vissen. Hij heeft heel lang in het leger gezeten en nu is hij met pensioen en verdient hij met vissen iets extra's bij. Gelukkig hadden we onze zwemspullen mee en zijn we dus maar het water ingedoken. Het strand was een kiezelstenenstrand dus dat was wel ff doorbijten om in het water te komen. Op de terugweg naar Gordon Town hebben Taco en ik rondgelopen in Papine waar, zoals elke week, een bijeenkomst was van de Rastafari's (zaterdag is hun rustdag). Gelijk kwam een jongen naar ons toe die ons een aantal verzen uit de bijbel heeft voorgelezen. Ook hebben we gesproken met de Spirituele leider van de Rastafari's. Het eerste wat hij zei was:' It's not a racial thing, but Jah (=God) is black, so you just have to accept that'. Maar het was wel errug leuk om met hem te praten. Daarna hebben we nog ff over de markt gelopen en een kokosnoot gekocht waarvan we de inhoud gelijk hebben opgedronken, helaas zat er geen vruchtvlees in. Nadat we nog ff op de markt hadden rondgelopen en hadden gevraagd wat voor vruchten de mensen verkochten en hoe die smaakten (waar we haast geen antwoord op kregen, men vertelde ons hoe we ze moesten bereiden e.d.) hebben we een taxi gepakt en zijn we naar huis gegaan.
Een gemiddelde dagIk dacht misschien vinden jullie het leuk om te lezen hoe een dag van mij er uit ziet, dus bij deze.Gisteren ben ik naar Jeruzalem! (Spanish Town) geweest. Vanaf My Father's House gaat er elke dag een busje van MSC om 7.30 naar Jeruzalem. Dat betekent dat ik rond 6.30 bij Sophie's weg moet als ik met de bus ga. Maar gisteren kon ik met Nat & Wendy (een getrouwd stel dat hier ook vrijwillegerswerk doet en een auto heeft). Meestal staat Mr. Austin (de chauffeur) klaar met de bus en kan ik gelijk inspringen. Meestal komen we rond 8.15 aan in Jeruzalem! Ik ga dan altijd gelijk naar de kinderen (wel ff m'n tas in de kliniek leggen) omdat ze meestal net beginnen met onbijten als ik aankom. Er zijn 3 units in het thuis van Jeruzalem!. In Unit 1 zitten de psychiatrische patiënten, in Unit 2 de kinderen boven de 12 en in Unit 3 de baby's, alle kinderen onder de 12. Doordat er ook psychiatrische patiënten rondlopen lijkt het allemaal wat chaotischer dan in de andere huizen. Ik help altijd met het voeren van de 'baby's'. Om 10 uur is er Prayer. Dit keer was Ms Hooper (het hoofd van de afdeling) aanwezig. Haar aanwezigheid zorgt ervoor dat alle caregivers aanwezig zijn en iedereen echt meedoet. Na Prayer is er stimulatietijd voor de kinderen, wat inhoudt dat een caregiver met een klein groepje kinderen een verhaaltje gaat lezen. En aangezien Ms Hooper nog steeds rondliep deden de caregivers dit natuurlijk netjes. Ik heb 5 kinderen voorgelezen. Ook een jongetje met het syndroom van down, Rechee (of hoe je het ook schrijft), maar die liep de hele tijd weg. Toen niemand mij een boek kwam brengen, zoals beloofd, ging ik er zelf maar een halen en nam ik Rechee mee. Ms Hooper zag ons lopen en riep ons bij haar. De jongens werden die dag geschoren en Rechee houdt er helemaal niet van en zij dacht dat ik hem wel ff met haar kon vasthouden. Het probleem met Rechee is dat hij altijd huilt alsof je hem zwaar aan het mishandelen bent, terwijl er eigenlijk niks aan de hand is en nu deed hij dat weer. Nadat zijn haar geschoren was gingen we terug naar ons groepje en begon ik met voorlezen van Pinokkio. Hierna ben ik met Katherine gaan lunchen (rijst+kip+wortelen) en na de lunch heb ik weer geholpen met het voeren van de kids en daarna heb ik geholpen met wassen (ik droogde ze af en trok hun kleren aan) en op bed leggen. Toen dit gedaan was kwam Katherine langs met de weegschaal om de kids te wegen, maar die bleek onbetrouwbaar (een aantal waren ruim 5 pond afgevallen!), dus toen zijn we daar mee gestopt. Daarna heb ik ff een theepauze ingelast en ben met Kath naar de Village gelopen om 2 jongens te checken die allebei een wond hadden aan hun voet (bijna alle kids lopen op blote voeten). Toen was de dag alweer voorbij en moesten we zorgen dat we om 16.30 klaar stonden voor Mr Austin. Ik denk dat we rond 17.30 de bus in Kingston konden pakken, we moesten wel ff wachten op de bus. Rond 18.45 waren we thuis. Eten, praten en om 22.30 lag ik in bed, wat trouwens best laat is. Maar vandaag bleef ik 's ochtends op Sophie's en dan begin ik pas om 8.00, dus rond 7.15 ga ik pas uit bed! Zo ziet een dag er bij mij dus uit!
DoopdienstVorige week donderdag (25/11) was ik aanwezig bij een dopingdienst in Jeruzalem! Op het laatste moment heeft men hier besloten om dit te doen. De aanleiding hiervoor was dat er vorige week een groep Amerikaanse vrijwilligers hier aanwezig waren en, zoals gebruikelijk, namen zij een eigen pastoor mee. Daarnaast worden alle kinderen die bij MSC komen wonen gedoopt. Voordat ik begin zal ik eerst ff kort uitleggen wat Jeruzalem! is. Jeruzalem! bestaat uit 3 onderdelen. Ten eerste is het een thuis voor (meervoudig) gehandicapte kinderen/tieners; in The Village wonen gehandicapte tieners/jong volwassenen die redelijk voor zichzelf kunnen zorgen met elkaar in same sex groepen, maar wel onder begeleiding van een verpleegkundige; en als laatste heb je nog Dare-to-Care waar AIDS wezen worden opgevangen.Terug naar donderdag. In totaal zijn er 17 kinderen gedoopt. 11 Dare-to-Care kinderen en 6 tieners uit Jeruzalem!/The Village. De kerk zat vol met kinderen uit Jeruzalem! wat de dienst een extraatje gaf. Het begon als een vrij normale dopingdienst, maar toen Katherine tijdens het dopen een bepaald liedje begon te zingen, begon de hele kerk met te zingen en ging iedereen staan dansen. Ook was het heel leuk om te zien hoe de tieners reageerden op hun doping. Ze voelden zich heel speciaal en vonden het prachtig! Aan het einde van de dienst stonden 2 meiden uit The Village en die gingen super cool staan dansen en iedereen begon te lachen en te klappen. Dus die meiden hadden de tijd van hun leven! Hierdoor werd het voor mij een onvergetelijke gebeurtenis. Afgelopen zaterdag ben ik hier voor het eerst naar het strand geweest. Katherine had geregeld, als afscheidsfeestje voor Taco, dat we een busje meekregen van MSC met chauffeur. Dus waren wij (Amber, Karen (lerares, woont ook bij ons), Katherine, Taco en ik) zaterdag zoals afgesproken om 10 uur bij My Father's House. Natuurlijk gingen we later weg, de bus moest nog schoongemaakt worden, op het laatste moment werd nog bedacht dat het verstandig was om een koelbox mee te nemen etc. Maar uiteindelijk gingen we op weg. Onderweg maakten we nog ff een stop bij Kirk's (de chauffeur) huis om wat ijs voor de koelbox op te halen, en kwamen we aan bij een prachtig strand in de buurt van Portmore. De zee was heel mooi helder blauw en volgens mij zaten we op een zandbank want het water bleef vrij ondiep, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was heerlijk om weer eens in zee te zwemmen (of zoals Ome Arie zegt; 'baden!'). De temperatuur was ook errug lekker, alleen op het einde werd het een beetje frisjes, maar dat kwam door de wind. Het fijne was dat we op een zeer rustig stukje zaten, waardoor we het gevoel hadden dat we zowat de enigen waren, maar toen we rond gingen lopen kwamen we erachter dat verderop een groter strand was, maar daar was het ook een stuk drukker. Aan het einde van de dag heeft Taco ons getrakteerd op een Pattie. Das een soort appelflap alleen dan gevuld met rundvlees of kip. Errug lekker!
Eerste weekOmdat ik een Jetlag had (vind je het gek als je gelijk meedoet met de maatschappij hier, ook al zijn ze zo relax, er blijft een tijdverschil van 6 uur!), heb ik het vanaf vrijdag wat rustiger aan gedaan en ben ik op Sophie's Place gebleven (Gordon Town Road, Gordon Town, dan weet je dat ook Norval!) tot en met gisteren. Dus nu ben ik lekker uitgerust en fris om aan de slag te gaan!Maar goed waar zal ik beginnen. Zaterdagavond zijn we (ik+andere 3 vrijwilligers) naar een Nine Night feest geweest. Officieel moet dat feest plaatsvinden 9 dgn nadat iemand is overleden en dan vindt de volgende dag de begrafenis plaats. De bedoeling van het feest is dat de geest van de overledene niet op aarde rond blijft zwerven, maar naar de hemel gaat. Er was een live band en er werden allerlei reggae liedjes gespeeld en veel gedanst. We gingen samen met Karin (onderwijzeres op Sophie's) en Terry (schoonmaakster op Sophie's) en hun vrienden naar het feest. Ik weet niet hoeveel mensen er in het busje zaten maar het was errug gezellig. Vooral ook doordat het feest verderop in de bergen plaatsvond en de wegen daar niet zo heel goed onderhouden worden. Op een gegeven moment zei Amber: 'Dat sommige mensen nog betalen voor een ritje in de achtbaan!'. Heb je nu een beetje een indruk hoe het ritje verliep? Na afloop reden we met Ms Maxime (administrator van Sophie's) en haar echtgenoot mee terug. Aangezien haar man een aantal dozen op de achterbank had staan en wij die naar de voorbank hadden verplaats, werden we ook deze keer weer lekker bij elkaar gepropt. Maandagmiddag heb ik de eer gehad om met Genard (Taco's befaamde drinkbuddy) kennis te maken. Hij is vroeger burgemeester van Kingston geweest. Tegenwoordig is hij met pensioen (hij is geloof ik ergens in de zeventig, maar ziet er veel jonger uit, net als de meeste mensen hier) en gaat hij regelmatig iets met zijn vrienden drinken (witte rum (de beste (aanbevolen door de dokter) want je hebt de volgende dag geen last van een kater, aldus Genard) met cola) in Tip Toe, de bar die tegenover ons huis ligt. Het was errug gezellig en als ik tijd heb moest ik nog maar eens langskomen zei Genard. Dat zal ik zeker doen, want het is een interessante man die leuke verhalen kan vertellen. Vandaag heb ik eindelijk gehoord wat ik hier ga doen. Ik ga 2 dgn op Jeruzalem (Spanish Town) werken om de inventaris in de pc in te voeren, 2 dgn zal ik op My Father's House (hoofdkwartier, Kingston) zijn om daar de kinderen te vermaken met mijn aangename gezelschap en vrijdags zal ik op Sophie's Place doorbrengen om daar de kinderen voor te lezen en met Javaughn (echt een sweetie!) rond te lopen, want daar hebben de Caregivers geen tijd voor, dus zit hij veel in z'n rolstoel.
Eindelijk in JamaicaHi allemaalGisteren ben ik aangekomen en mijn reis is voorspoedig verlopen (had van Londen naar Kingston zelfs 3 plaatsen voor mij alleen!). Voordat ik in Londen het vliegtuig instapte had ik mijn eerste telnr van iemand ontvangen, voordat we ook maar enig woord met elkaar hadden gewisseld! De Jamaicanen houden in dit soort situaties kennelijk wel van aanpoten. Alleen toen ik in Jamaica aankwam deed men bij de Immigration Office een beetje moeilijk. Ze geloven niet dat ik mezelf financieel kan onderhouden, dus heb ik een visum voor 1mnd en moet volgende mnd dus aantonen dat ik nog geld tot mijn beschikking heb (Grrh). Bij aankomst op Sophie's Place werd ik hartelijk welkom geheten door de andere vrijwilligers. 2 meiden uit de VS (Catherine & Amber) en een Nederlandse jongen (Taco), alle 3 zijn ze van mijn leeftijd. Denk dat het wel gezellig wordt met hen. Het weer is hier errug lekker, moet alleen wel opletten dat ik genoeg drink. De huisjes voor de kinderen zien er allemaal errug verzorgd en netjes uit, ook heeft men gebruik gemaakt van vrolijke kleuren, wat ook zorgt voor een prettig uitstraling. Heb net meegedaan met de morning prayer, wat eigenlijk gewoon gezellig zingen is met de kinderen en de verpleegkundigen. Merkte toen wel dat ik nog vrij moe was, terwijl dat vanochtend meeviel. Vanavond hoor ik van Devin (contactpersoon voor de vrijwilligers) wat ik hier ga doen. Waarschijnlijk zal ik deze week verschillende huizen bezoeken en daar rondkijken. Vandaag ben ik op My Father's House. Naast dat hier ongeveer 40 kinderen wonen zit hier ook het administratieve gedeelte van de organisatie. Ik loop vandaag met Catherine mee. We gaan de kinderen wegen en vanmiddag geeft ze les. Tudulu!
MSCNog één week en dan kan ik lekker aan mijn kleurtje werken! Al is me wel verteld dat het verstandig is om warme kleding mee te nemen. In de bergen waar ik zal verblijven is het namelijk in de winter 'pretty chilly'. En ik in de zomeruitverkoop allemaal luchtige kleding aangeschaft! Maar goed, ik zal jullie binnenkort laten weten wat 'pretty chilly' voor Jamaicaanse begrippen precies inhoudt.Maar eerst zal ik jullie ff vertellen wat ik daar allemaal ga doen. Ik zal verblijven bij Mustard Seed Communities (check de link). Dit is een organisatie die op komt voor de minder bedeelden in de samenleving. Ze hebben verschillende projecten in en rondom Kingston. Ik zal verblijven op Sophie's Place. Hier wonen 24 kinderen, tot ± 16 jaar, die meervoudig gehandicapt zijn en die ga ik meehelpen verzorgen. Al zal ik me voornamelijk bezig houden met het te eten geven van deze kinderen. Zal Arjan vragen om een foto link toe te voegen dan krijgen jullie een indruk hoe het daar er uit ziet. En natuurlijk hoop ik ook nog een beetje taalkundig veldwerk te kunnen doen, maar goed das afhankelijk van de bereidheid van de bevolking.
Ticket geboekt!Vandaag heb ik mijn ticket geboekt!! Vorige week hoorde ik al dat ze m'n hulp zeer goed kunnen gebruiken en dat ik van harte welkom ben, maar ik heb ff gewacht met het mee te delen totdat het helemaal rond was.Het boeken van het ticket ging in eerste instantie een beetje mis - tip: gebruik niet twee vensters tegelijkertijd om 2 tickets te boeken! Anders kan het nog wel eens zijn dat de gegevens een beetje door elkaar gehaald worden - maar dat heb ik gelukkig snel weten op te lossen. Nu maar hopen dat British Airways het geld niet van mijn rekening haalt en ik gewoon vrolijk op reis kan. 15 November om 9.35 vlieg ik naar Londen waar vandaan ik om 12.00 zal vertrekken naar Kingston. De vroege vogels (en late stappers) zijn dus welkom om met me rond een uur of 7 op Schiphol een koffie te nuttigen.
Pagina onlineVandaag is de test versie van deze pagina online. Er is nog niks geregeld voor mijn reis naar Jamaica, maar ik heb in ieder geval al wel een pagina waar ik mijn verhaal kwijt kan. Helaas ontbreekt ook mijn verhaal nog. Hoe dan ook, wat vinden jullie van de vernieuwde pagina? Helemaal gemaakt door mijn allerliefste vriend Arjan! Bij deze wil ik 'm dan ook van harte bedanken!
|